توی جاده های ریلی ،

وقتی خواستم که بمیرم ،

دلم و دادم به اشک دریا ،

کاشکی اونم پس نمی زد دل بیمار و پر غم مرا ،

دیگر از خود بی خود شدم ،

دیگر نمی خواهم کسی را ببینم ،

سرگردان و بی خیال از کنار موجها گذشتم ،

تا شاید فردا را ببینم ،

اما فردایی منتظر من نبود ،

نه مرحمی نه نوری کنار دلم  نموند ،

سکوت این دشت و این موجهای ساکت ،

کشانده مرا به یک ساحل پر ز خواهش ،

آخ که چه موجی چه طوفانی در دل دارد اما ،

در مقابلم شد آرام و بی انتها ،

هر چه باران گریستم زغم کنار موجها،

نه صدایی آمد و نه فریادی ز غم دریا ،

در حال نبودم ، بارانی چشمانم ز غم تنهایی ،

دل کنده از دنیا و از بیابان های سرد تنهایی ،

 آری ، نوایی نه ، صدایی نه ، فریادی بر دلم نشست ،

که آرام شدم ز غم تنهایی و غربت ،

آری ، فریادی به لب موج آمد ،

بیا در کنارم تا با تو آرام بگیرم ،

محمد رضا